✦ ✦ ✦
Ik wil ontspruiten.
Net als de bloemen in de berm en de aardbeienplanten in de overvloedige moestuinen.
✦
Elk jaar opnieuw gebeurt het, zodra de dagen langer worden. Ik krijg honger naar het leven. Niet alleen naar aardbeien die écht naar aardbeien smaken, maar naar alles. Ik wil meer zien. Meer ruiken. Meer meemaken.
Het is niet omdat ik iets mis. Het is omdat alles zo uitnodigt
Wandelingen die avonturen worden. Door bossen, over stranden, langs kleurrijke heides. Koppen koffie die eigenlijk rituelen zijn. De geur van versgemaaid gras haalt me volledig uit mijn gedachten en zet me terug mijn lijf in. Een doodgewone dinsdagavond voelt ineens als iets waar ik later met weemoed aan terugdenk.
Want… wanneer nemen we nog echt de tijd?
De tijd om de vogels te horen voordat de rest van de wereld wakker wordt. Om met een kop koffie in de ochtendzon te zitten zonder ergens naartoe te hoeven. Om een rijpe perzik te eten waarvan het sap langs je vingers loopt. Om de wind te voelen op een koele zomeravond.
In de zomer groeien zelfs de kleinste dingen uit hun voegen.
Het leven staat overal in bloei. Langs zandpaden. Tussen klaprozen. In struiken die bijna bezwijken onder hun eigen bessen.
Ik wil dansen op blote voeten. Onder de maan. In de zon. Met mijn gezicht naar haar toe gedraaid, zoals een plant zich naar het licht keert. Ik wil flirten. Verliefd zijn. Alle vruchten van het leven plukken.
✦ ✦ ✦
De lange dagen vragen niet alleen of ik naar buiten kom. Ze vragen ook of ik mezelf van top tot teen meeneem.
Daar zijn ze weer: mijn sproeten. Alsof het seizoen haar handtekening op mijn huid zet.
Misschien is dat wel wat ik het mooiste vind aan deze tijd van het jaar. Dat ze me uitnodigt om zichtbaar te zijn.
Mijn schouders, mijn heupen, de benen waar ik jarenlang van wegkeek.
Maar nu niet meer.
Mijn jurk vangt de wind en ineens voel ik me weer acht jaar oud. Het meisje van toen, dat met vieze voeten naar bed ging. Zand in haar onderbroek, gras aan haar enkels. Overal bewijs dat ze buiten was geweest.
Ze vraagt me niet perfect te zijn. Alleen of ik mee kom spelen.
Ze haalt me uit mijn hoofd, terug naar mijn zintuigen. Streelt mijn huid met haar zonnestralen, speelt met mijn haren en fluistert dat ik niet hoef te wachten tot ik mooier, dunner of moediger ben.
Dat het leven allang begonnen is.
Ze is er weer.
En wat ben ik blij dat ik haar opmerk.
Zonnige groet,
Liefs,
Anouk
P.S. — EEN CADEAUTJE
Een meditatie
voor zo'n moment
Speciaal bij deze blog maakte ik een korte meditatie om de zomer in jezelf te voelen.
✦ ✦ ✦
Wil je deze zomer dichter bij jezelf blijven?
Soms vraagt het leven niet om grootse plannen, maar om kleine momenten van aandacht. Een ademteug. Een vraag aan jezelf. Een moment waarop je even stilstaat en voelt: hoe gaat het nú echt met me?
Het werkboek Inchecken bij jezelf neemt je mee in precies die momenten. Met zachte oefeningen, reflectievragen en woorden die je terugbrengen naar je zintuigen. Niet om iets te presteren, maar om jezelf weer te ontmoeten.
Want net zoals de zomer je uitnodigt om te ontspruiten, mag jij jezelf uitnodigen om te voelen wat er al die tijd al in je bloeit.