Een eerlijk verhaal over controle verliezen, overweldigd raken en weer grip krijgen op je leven. Met praktische inzichten om meer rust en regie te ervaren.
Soms komt er een moment waarop het leven ineens te veel voelt. Je hoofd maakt overuren, je lichaam staat continu “aan' en zelfs de kleinste dingen kunnen overweldigend lijken. Misschien herken je het gevoel dat je de grip een beetje kwijt bent geraakt, dat je vooral aan het reageren bent, in plaats van bewust te kiezen hoe je wilt leven.
In deze blog neem ik je mee in mijn eigen verhaal. Over hoe ik grip op mijn leven verloor, overspoeld werd door gedachten en gevoelens, en hoe ik stap voor stap weer rust, overzicht en regie vond. Allemaal zodat jij kunt herkennen wat er bij jou speelt en een eerste stap kunt zetten richting meer ademruimte.
Het lukt me niet meer
'Het lukt me niet meer.'
Een gedachte die de afgelopen jaren zo vaak door mijn hoofd spookte.
Momenten waarop ik wilde opgeven. Waarop ik me overweldigd voelde. Waarop ik niet meer precies wist wat er van mij werd verwacht, of hoe ik daar ooit nog aan kon voldoen. Het voelde alsof er een nieuwe versie van mij was ontstaan, één die ineens overgevoelig reageerde op alles.
En dat vond ik zo irritant, dat ik enorm in de weerstand schoot naar mijzelf toe. Niet echt een fijne plek voor iemand die voorheen zo luchtig door het leven leek te gaan.
Ik wilde terug naar wie ik was
Ik wilde terug naar ‘haar’.
De onbezorgde versie van mij. Van vóór het moederschap.
Zij die de wereld trotseerde, reisde, onbezonnen leefde.
Zij die een bedrijf begon vanuit onvrede en daarin sprongen maakte met haar ogen dicht.
Haar motto was altijd: je dealt pas met de consequenties als je ze tegenkomt.
En tot die tijd bouw je.
Tot die tijd leef je.
Tot die tijd groei je.
Altijd ook in het teken van de ander.
Mijn missie was helder: zorgen voor anderen, op grote schaal.
En dat lukte. Ik was gelukkig. Ik was van betekenis.
De wereld lag aan mijn voeten.
En toen ineens… viel ik om.
Gewoon zomaar.
Nou ja, zo voelde het toen.
Ik had alles om dankbaar voor te zijn, maar ik voelde het niet.
Ik huilde zonder te voelen.
Wat ik wél voelde: schuld, pijn, ondankbaarheid, onrecht.
Ik kreeg gedachten waar ik van schrok. Gedachten waarin ik mezelf pijn wilde doen, om de interne pijn te dempen. Dat vond ik eng. En tegelijkertijd zag ik ook ineens hoe helder dat was, dat er met mij zovelen zijn die dit ervaren.
Is het onze generatie?
Is het ouder worden?
Hoort dit erbij?
Komt het door het moederschap?
Door hormonen?
Waar komt deze overweldiging van het leven vandaan?
De versie die ik niet kende
Inmiddels ben ik stappen verder.
Ik heb weer grip op mijn leven.
Ik ben weer een fijne moeder, een leuke vrouw, een betrouwbare vriendin.
Niet omdat ik de oude versie van mezelf heb teruggekregen.
Maar omdat ik de versie van nu heb omarmd.
Ik heb haar aangekeken.
Ik heb haar gezegd hoe trots ik op haar ben.
En ik ben het leven weer aangegaan.
De ongeopende brieven opende ik.
De schulden die ik had gemaakt, vereffende ik.
Met stress, zeker.
Maar ik wist nu waar die stress zat, in mijn lijf, in mijn hoofd.
Ik leerde hoe ik die stress kon aankijken.
Kon aangaan.
En ik merkte: de stress nam af.
Wat ik leerde over gedachten en gevoelens
Emoties zijn er om te voelen.
Maar ze zijn niet altijd de waarheid.
Net zoals je gedachten.
Wat wél waar is: ongehoorde pijn wordt opgeslagen in je lijf en in je hoofd.
En als je die pijn niet aangaat, kan je lichaam signalen gaan geven.
Met gedachten werkt het net zo.
Ze zijn niet jouw waarheid.
Je mag ernaar kijken.
Je mag ze ervaren en observeren.
Maar je hoeft ze niet te geloven.
Als je gaat begrijpen hoe dit bij jou werkt, ontstaat er ruimte.
Een beetje afstand.
En vanuit die afstand kan je weer ademen.
Langzamer ademen.
En van daaruit kun je weer keuzes maken.
Weer eigenaarschap voelen.
De vraag waar alles om draaide toen het te veel voelde
De grote vraag waar ik eindeloos mee heb geworsteld:
Hoe krijg ik weer grip op mijn leven als alles te veel voelt?
Een eerste stap voor jou
Binnenkort lanceer ik een mini-programma, waarmee ik je een duwtje wil geven om weer op weg te gaan.
Een traject van ongeveer drie weken, waarin we samen kijken naar wat jij nodig hebt.
Je krijgt een op maat gemaakt programma, met mij als psycholoog naast je.
We starten met een vragenlijst, daarna een mini intake. Een korte, persoonlijke digitale kennismaking. (audio of video)
Daarna maken we samen een plan.
Jij en ik.
Durf jij te kijken?
Durf jij jezelf écht aan te kijken?
En de angsten die je misschien al zo lang met je meedraagt?
Misschien is dit jouw moment.
Ik wil op de hoogte blijven van dit programma of andere programma's.
Annemieke
Annemieke is psycholoog en schrijver. In haar werk voor Lief Leven verweeft ze haar ervaring met het begeleiden van mensen met woorden die raken – over zelfliefde, verlies en de kracht van verbinding. Als moeder en ondernemer zoekt ze dagelijks naar kleine lichtpuntjes die het leven zachter maken.
